Članak ispituje preciznu teorijsku tvrdnju izvedenu iz socijalne ontologije Džona Serla — da deklarativni govorni činovi koji konstituišu „statusne funkcije” ne mogu opstati bez kolektivnog prihvatanja — i provjerava njene empirijske posljedice na dva paradigmatska slučaja spolja nametnutih institucionalnih arhitektura: Dejtonskom sporazumu u Bosni i Hercegovini i režimu transpozicije pravnih tekovina EU (acquis) u državama kandidatima Zapadnog Balkana. Originalni doprinos članka jeste konstrukcija Indeksa deficita kolektivnog prihvatanja statusnih funkcija (CASF), nove analitičke mjere koja za svaku instituciju kvantifikuje jaz između njene formalno deklarisane statusne funkcije i empirijski uočljivog nivoa kolektivnog prihvatanja među konstitutivnim kolektivima. Primijenjena na sedam ključnih dejtonskih institucija i tri klase institucija proisteklih iz acquis-a, mjera pokazuje da neke institucije (Ustavni sud Bosne i Hercegovine, Kancelarija visokog predstavnika) operišu na CASF vrijednostima koje se približavaju 0,7, što znači da se gotovo sedamdeset procenata njihovog formalnog autoriteta ne prevodi u prihvaćenu institucionalnu stvarnost. Analitički odjeljci pokazuju zašto to nije kontingentni neuspjeh reformi, već strukturna posljedica načina na koji se Serlov mehanizam deklaracije statusnih funkcija urušava kada je deklarator spoljašnji, a kolektivi kojima je deklaracija upućena nisu integrisani u konstitutivni intencionalni čin. Članak tvrdi da ono što se konvencionalno tumači kao „deficit vladavine prava” ili „zarobljena državnost” na Zapadnom Balkanu, na nivou socijalne ontologije, predstavlja deficit kolektivnog prihvatanja koji nikakva daljnja deklaracija ne može popraviti isključivo deklarativnim sredstvima. Rad se zaključuje implikacijama za institucionalni dizajn u postkonfliktnim društvima i za metodologiju proširenja EU, koja trenutno počiva na prećutnoj pretpostavci da je transpozicija acquis-a dovoljna za uspostavljanje institucionalne stvarnosti.